Waar o waar

waar

o

waar

zijn

de woorden

gebleven

verstild

verdreven

verdwaald

verdwenen

waar

is de zin

om zinnige zinnen

te verzinnen

door verzwolgen

de slaap

is van dromen

ontdaan

de hoop

en de visioenen

van weleer

ze zijn

er niet meer

de dichtbron

is wellicht

te ver dicht

geslibd

ideeën

ontsproten

gewogen

geworsteld

ze zijn

verdroogd

vervluchtigd

vervlogen

Dolende zwerver

ooit
is mij
het licht
geschonken
het wonder
van geest
en vrijheid
van zijn

God
gaf mij
voor ik
het door had
adem
leven
lijf
en ziel

er ging
een lichtje
aan

al vroeg
is het zoeken
begonnen
als drang
naar meer
en diep
hoger
en verder
dan te zien

Woorden die waren

Er.
Waren.
Eens.
Wat letters.
Losse tekens.
Streepjes.
Rondjes.
Klanken.
Kort.
Onaf.

Er.
Werden.
Ooit.
Eens.
Wat woorden.
Gevormd.
Uit letters.

Klanken.
Kregen betekenis.

Zomaar.
Losse, vrije woorden.
Zachte, eenzame woorden
Zinnige, diepgaande woorden.

Nonchalant.
Dwalend.
Zoekend.
Naar zin.
Naar diepere betekenis.
Naar warmte.
Naar verband.

Taal.
Is een wonder.
Dat iedereen kent.
Een noodzaak.
Die langzaam.
Groeit.
En toch altijd.
Ook weer.
Went.

De dans van inspiratie

Het begint te ademen.
Heel langzaam en traag.
Maar wel in crescendo.
Als wolken die zich welven aan het hemelrond.
Vol van kleurrijke hoop.

Er sijpelen vluchtige woorden door het dichterlijke licht van de avondschemering.
Vlijen zich maar al te graag in het zinnige grasveld van verlangen.
Husselen vaag.
Hechten zich traag.
Breien langzaam bezielde verbanden.
Richten zich op ongebaande wegen.
Schikken zich vol overgave naar hun aardse lot.
Het regent voortdurend punten en komma's.
Als een proces van wonderlijke wording.
Golvend naar buiten en zingend van binnen.

De gedachten van boven laven zich aan de aardse gelaagdheid.
Doordesemen het slijk van de tastbaarheid.
En roepen enthousiast verwoordingen wakker.
Die zich langzaam losmaken als ijle mist.
Als een hongerige droom.
Als een lichtzinnig hoofd.
Als veelzeggende luchtigheid.

De stilte is een broedwoestijn

wees

niet bang

wacht niet lang

koester zwijgen

hou maar even

je adem in

en sta stil

bij het leven

wandel rustig

door de dag

laat

het los

laat

het gaan

laat

je woorden

waaien

sluit

je ogen

zet

je hart

maar open

en laat

gerust

verwondering

toe

de stilte is

een broedwoestijn

een mijmerbos

een luisterlied

het zaaigoed

voor de zomer

Leeg van woorden

Het leven is een geschenk.
Het leven is een wonder.
Een aaneenschakeling van vele wonderlijke wonderen.
Een lange ademtocht vol licht en liefde.
Vlinders, vogels, wolken, kleur.
Een lente vol ontplooiing.
Een zomer van uitbundigheid.
Een herfst van ingehouden adem en uitspattingen in kleur.

Maar het leven is ook de winter.
Kaal en naakt, kil en stil, licht en wit.
Leeg van woorden.
Uitgeblust.
Eindeloos wachten.

Het leven is ook de nacht.
Kaal.
Zwart.
Rust.
Leeg.
Weg.
Slapen.

Het leven is ook een struikelpad.
Een slingerdans, een dwaalwoestijn.
Vol breuken en gebrokenheid.
Vol losse eindjes en open vragen.
Vechten tegen regen, wind, duistere dromen.
Worstelen.
Vechten.
Bidden tegen de klippen op.

Ik heb woorden gewogen

ik heb beelden verzameld

ik heb schoonheid gevangen

ik heb woorden gewogen

ik heb een vloertje gelegd van eigenzinnige gedachten

ik heb overtollige gaten gedicht

ik heb dijken doorboord

ik heb de hemel afgespeurd

ik heb de sterren geteld

ik heb doorkijkjes geweven

ik heb zinnen verzet

ik heb in zekere zin gezocht

ik heb randen om de nacht gegraven

ik heb vederlichte stenen gestapeld

ik heb druppels geweven van het licht

ik heb doorkijkjes bedacht

ik heb vlinders los gelaten

ik heb verhalen gedolven

ik heb de echo's van het leven uitgedragen

ik heb gezongen in het diepe duister

ik heb veelzeggend gezwegen

ik heb zaadjes gezaaid in de donkere aarde

ik heb verwachtingen gewekt

ik heb gewaakt, gewikt, gewogen

ik heb bewogen bedacht

ik heb de hemel bestormd

ik heb tegen de klippen op gebeden

ik heb het licht gevangen in vuur en in vlam

ik heb sprookjes getoverd

ik heb open einden gevlochten

ik heb zuchten vereeuwigd

ik heb zachtheid gekoesterd

ik heb vuurtjes gestookt

Ik zou wel willen

ik zou wel willen weten

hoe de dingen zijn verlopen

hoe de zaken zijn gegaan

ooit in een ver verleden

verborgen voor onze ogen

voor ze werden

voor ze waren

voor ze ooit begonnen zijn

ik zou wel willen dwalen

in de schoonheid van het leven

willen spitten willen spotten

schatten willen delven

en naar wonderen willen vissen

ik zou wel willen blijven graven

naar diep verborgen antwoorden

ik zou wel alle gaten willen dichten

van het leven dat niet af lijkt

ik zou wel willen duiken

in de diepte van het duister

ik zou wel woorden willen geven

aan het allerdiepst verdriet

wat nooit valt uit te drukken

vormen willen schenken

die kanaliserend kunnen werken

maar ook zou ik willen zingen

op de melodieën van het leven

de hoge tonen van de liefde

de wonderlijke wereld van de kunst

de werelden voorbij het weten

Avondtuintje

De zon staat laag.
Het licht ebt weg.
De schaduwen zijn lang en dwars.
Het contrast groeit traag in uitgesprokenheid.
De dag nadert zijn einde.
Hier en daar een zorgenwolkje schuift voorbij.
De tijd hapert.

Hij zit en ziet.
En denkt.
En wacht.
Op de nacht.
Die straks zal komen.

De wind is gaan liggen.
De hemel kleurt zacht.
Het wemelt van wat dansende insecten.
De avond valt in slowmotion, vleit zich in schemertijd.
De stilte nestelt zich tussen de laatste gaten van de dag.

Hij mijmert op de golven van gedachten en gevoelens.
Heen en weer op een trage deining.
Op het ritme van een leven.
Op de cadans van rust.

Ik worstel met woorden

ik

worstel

met woorden

en tracht

voortdurend

het wonder

van licht

te vangen

in beelden

ik graaf

in de diepte

naar een poging

tot oorsprong

ik reik

bij voortduur

voorbij

mijn eigen

kijken

en verstand

ik voed

met liefde

het verlangen

naar verder

dan de horizon

Woorden

zo veel

woorden

zo veel zinnen

zo veel zinloos

zielloos

zwammen

ongewogen

zo veel

woorden

zo veel waarde

zo veel waarheid

breekbaar

diep

bewogen

zo veel

zwijgen

zo veel stilte

eenzaam

pijnlijk

peilloos

diep

maar

zo maar

kan een woord

ook bedachtzaam

en gewogen

reiken

raken

vallen

in een luisterbed

Lege woordenwoestijn

Hij schuifelt voetje voor voetje door het losse zand van de lege woordenwoestijn.
Hij is traag, tergend langzaam trekt zijn leven voorbij.
Alles gaat zoals het gaat, net als anders, maar toch ook weer heel anders.
Zijn lichaam wil niet, zijn geest is verward, zijn ziel uitgeblust.

Hij is moe.
Leeg.
Op.

Hij zoekt.
Blijft zoeken.
Hardnekkig.
Vasthoudend.

Hij vangt losse gedachten.
Sprokkelt ideeën.
Wacht op inspiratie.
Maar hij denkt en draait in een denkbeeldig kringetje rond.

Hij kan de woorden niet vinden om het vuur in te stollen.
Hij kan de zinnen niet binden tot zin en betekenis.
Het is dor en droog van binnen.
Een wildernis vol lucht en leegte.
Een kille kelder onder een uitgestrekte, grauwe hemel.

Hij sloft voort in de schemer van zijn geest.
In gedachten verzonken, in ideeën verdwaald.
Dag na dag na weer een zware nacht.
Rusteloos en nooit uitgerust.

Verwonderwereld

Zeg.
Luister eens.
Beste vriend.
Die ik niet goed ken.
Geachte vreemde.
Die ik in veel herken.
Eenzame zwerver.
Langs heg en steg.
Die ik al dwalende ontmoet.

Sorry.
Dat ik je aanspreek.
Althans, het woord tot je richt.
Op doods papier, maar welgemeend.
Je aandacht wil vragen.
Voor eventjes maar.
Ik ben namelijk niet zo'n spreker.
Normaal zou mijn pad het jouwe kruisen.
En zouden we ieder weer verder gaan.
Dag na dag.

Sta heel even stil.
Kijk om je heen.
Zie je het wel?
Ik bedoel.
Je leeft wel.
Je doet wat je doen moet.
Het gaat zo zijn gangetje.
Maar voor je het weet, ben je oud.
Leef je wel echt?
Het is geen verwijt, weet je.
Het is meer een vraag.

En ik?
Ik zit er zo vol van.
Ik ben er zo druk mee.
Met indrukken van het schone.
Met woorden die mij raken.
Met verhalen die er toe doen.
Met het diepe en het hoge.
Met deze hele verwonderwereld
Dat ik wel eens vergeet te leven.
Ik bedoel, voor ik het weet, ben ik ook oud.

Daarom.
Goed dat ik je tref.

Soms

soms

spelen

woorden

een spel

met mij

soms

spel ik

woorden

tot mij

beelden

te binnen

buitelen

van ver

voorbij

de einder

soms

speel ik

met beelden

tot ik

woorden

op hun plaats

zie vallen

Wakker

op een dag

dacht

een gedicht

wacht

eens even

ik lig al

zo lang

donkerbruin

te wachten

in een laatje

van een duister

hart

ik neem

vandaag

het heft

in eigen hand

en dicht

maar eens

een dichter

wakker

Idee

een idee

is geen ei

waarvan

je eerst

voorzichtig

de harde

woorden

af moet

pellen

om zo

de zachte kern

te ontwaren

in een vage

verte van

vermoeden

een briljante

maar daarom

meestal

onnavolgbare

filosofie

ontsproten

aan een al

te diepzinnig

brein

nee

een idee

is een klein

sterrenstofje

een luchtig briesje

een druppel hemel

Een losse draad

omdat

iemand wat

onvoorzichtig

een steekje

liet vallen

struikelde ik

onverwacht

over een losse

draad

nu

ontsnappen

mij bij

voortduur

flarden van

zinnen

zij

flaneren

er lustig

en tegendraads

op los

Het is zo donker buiten

de wereld

is zo mooi

en elk ontluikend

leven een wonder

zonder weerga

en liefde

is zo teer

en sprankelend

de spil

die alles

draaiend houdt

maar

er gaat

ook veel kapot

er is zoveel

gebroken

zo onaf zo

verward en bijna

hopeloos verdwaald

in onmacht

en in tijd

Ik ben zo moe

Ik ben zo moe.

Ik ben zo moe.
Van het slapen, ja.
Het niet goed slapen.
Mijn lichaam dat in rust te veel beweegt.
Mij mijn diepe slaap ontfutselt.
Zelfs door de medicijnen heen, mij mijn rust niet langer gunt.
Ik ben echt moe.

Maar.
Ook anders.
Want ik ben zo moe.
Van al het nieuws.
Dat over elkaar heen buitelt.
Elkaar overtreft in tegenstrijdigheid.
In gradaties van onmacht en verbazing.
Vraagtekens zet bij de beheersbaarheid van alles wat we doen en laten.
Is er nog hoop voor de toekomst?
Is er nog leven na vandaag?
Ik ben zo moe.

Ik ben zo moe.
Van al het denken, van de vragen, van de beelden, van het vele leed, waar ik letterlijk naast of tussen sta.
Omringd door tegenspoed, ellende, ziekte, dood.
Van de onmacht ook.
Wat kan ik doen?
Ik ben zo moe.

Waar ben je?

dagen

vervliegen

de tijd kruipt

altijd weer

voort

en het duister

druipt

over het licht

van het leven

maar

waar

ben jij

toch gebleven

en waar zie

ik ooit mezelf

terug in jou

waarom

dring ik niet

langer

tot je door

hou ik

niet vast

laat ik

niet los

kijk ik

te nors

dans ik

niet meer

losjes

op golven

van tijd