Posts tonen met het label wonderen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label wonderen. Alle posts tonen
maandag 27 juni 2016
zondag 5 juni 2016
Wonderen bestaan
Gisterenmorgen.
In de mist.
Even afgestapt.
Het natte gras in gelopen.
Vol verbazing geknield.
Een half uur genoten.
Mijzelf verwonderd.
Foto's geschoten.
Filmpjes gemaakt.
Jonge zwaluwen.
Op de onderste takken van een boom.
Langs de Tiendweg.
Waarschijnlijk net uitgevlogen.
Wachtend op hun eten.
Vader en moeder zwaluw.
Af en aan vliegend.
Het voederen van de jonge zwaluwen.
Continu.
Maar zo mooi.
Zo snel.
Razend vlug.
Onnavolgbaar.
De omstandigheden waren niet ideaal.
Door de mist.
De sluitertijd was daarom hoog met een hoge ISO-waarde.
Dus vaag.
Niet scherp.
Of lager, maar dan waren ze weer bewogen.
Daarom ook nog maar een paar filmpjes gemaakt.
En toch is het gelukt.
Om dat wonder vast te leggen.
Bewijsmateriaal.
Om de verwondering te delen.
Maar zo ongelooflijk snel.
En behendig.
Die zwaluwen.
Racers in de lucht.
Ik heb het gecheckt.
Aanvliegen, voeren en weer weg.
Allemaal binnen één seconde.
Je gelooft je ogen niet.
vrijdag 24 juli 2015
Koninkrijk van licht en kleur
o licht
dat in de hemel zijt
heb dank
voor
de schaduwen
en de wolken
die u ons schenkt
donderdag 14 mei 2015
zondag 26 april 2015
donderdag 5 februari 2015
zaterdag 27 december 2014
woensdag 30 april 2014
vrijdag 11 april 2014
zondag 2 maart 2014
donderdag 26 december 2013
Geloof je 't zelf ... (1)
Geloof je 't zelf ...?
Dat dat allemaal is gebeurd, toen?
Dat dat waar is?
Was je erbij?
Dat dat allemaal nog gaat gebeuren?
Geloof je echt in wonderen?
Heb je dan geen verstand gekregen?
Kun je niet logisch denken?
Ben je wel goed bij je hoofd?
Je bent toch niet gek?
Ach, wat zal ik zeggen ...?
Het is niet zo moeilijk om te geloven als je het ziet.
Voor je neus.
De zomer in vol ornaat.
De kleuren.
De veelzijdigheid.
De bloei.
De pracht en de praal.
Een wonderwoestijn.
Dat dat allemaal is gebeurd, toen?
Dat dat waar is?
Was je erbij?
Dat dat allemaal nog gaat gebeuren?
Geloof je echt in wonderen?
Heb je dan geen verstand gekregen?
Kun je niet logisch denken?
Ben je wel goed bij je hoofd?
Je bent toch niet gek?
***
Ach, wat zal ik zeggen ...?
Het is niet zo moeilijk om te geloven als je het ziet.
Voor je neus.
De zomer in vol ornaat.
De kleuren.
De veelzijdigheid.
De bloei.
De pracht en de praal.
Een wonderwoestijn.
zondag 11 augustus 2013
Exotische flora en fauna in de polder
Als je vanuit verre oorden met indrukwekkende bergen, onder strakblauwe hemels of bruisende zeeën vandaan, weer terugkeert naar je eigen vertrouwde omgeving, dan kan het wel eens lijken of het polderlandschap maar knap saai is, met veel wit van de wolken en universeel groen van de uitgestrekte weilanden.
Maar als je er dan weer doorheen wandelt en goed om je heen kijkt, kun je toch prachtige pareltjes ontdekken tussen al dat uniforme groen, die een apart kleuraccent leggen op knielhoogte, zoals de bloemen en planten, of die al vliegend en fladderend opvliegen voor je voeten en zo je aandacht trekken, waar je ze anders niet vermoed zou hebben.
Daarom maar weer eens, ook ter herinnering voor mezelf, een verslag in foto's van zo'n wandeling gisteren. Met deze keer wat meer aandacht voor de flora, maar ook de dieren hebben een plekje op dit weblog gekregen. Als je goed kijkt, is zelfs de polder exotisch te noemen ...
zondag 5 mei 2013
vrijdag 3 mei 2013
zondag 10 februari 2013
zaterdag 3 november 2012
Venster
Hij leefde.
Opgesloten.
In zijn ivoren toren.
Ontstaan en gegroeid van kinds af aan.
Maar tot een bewuste keuze gerijpt.
Hij waande zich veilig en beschermd achter dikke muren zekerheid.
Met ogen die voortdurend door het venster de wereld observeerden en analyseerden.
Want hij voelde zich kwetsbaar op het lege toneel van het leven.
Een tijger zonder tanden.
Een hond die niet durft blaffen.
En hij dacht.
En dacht.
En dacht.
Opgesloten.
In zijn ivoren toren.
Ontstaan en gegroeid van kinds af aan.
Maar tot een bewuste keuze gerijpt.
Hij waande zich veilig en beschermd achter dikke muren zekerheid.
Met ogen die voortdurend door het venster de wereld observeerden en analyseerden.
Want hij voelde zich kwetsbaar op het lege toneel van het leven.
Een tijger zonder tanden.
Een hond die niet durft blaffen.
En hij dacht.
En dacht.
En dacht.
Kijk mij niet aan met je ogen van vuur en diepte.
Raak mij niet aan.
Vermijd contact.
Ik voel mij zo naakt en verlegen, onder de stroom van alle vragen, de mogelijke variaties aan keuzes, en de trage zuchten om hulp of gelijk of de blijken van al te makkelijke veroordeling.
Terwijl ik zelf zo zacht ben, zo kwetsbaar, zo ingetogen.
Terwijl ik mijzelf nog lang niet begrijp.
Hij waande zich bewust alleen, staand aan de oever van het leven, kijkend naar het water, dat snelstromend voorbij ging.
Hij zag het aan, zonder te ondergaan, zonder deel te nemen.
Hij noemde dat objectief.
Het voelde alsof hij geen gevoel had.
Maar, toen hij de liefde voorbij zag komen, vorm zag aannemen in een stralende lach, was hij verkocht.
Want liefde was nodig om zijn hart te kunnen lezen.
Hij wist het, hij voelde het.
En liefde, dat was een relatie.
Dat moest van buiten komen.
Toen wilde hij wel bekeken worden en werden de muren ineens een kerker voor hem.
Hij zag het aan, zonder te ondergaan, zonder deel te nemen.
Hij noemde dat objectief.
Het voelde alsof hij geen gevoel had.
Maar, toen hij de liefde voorbij zag komen, vorm zag aannemen in een stralende lach, was hij verkocht.
Want liefde was nodig om zijn hart te kunnen lezen.
Hij wist het, hij voelde het.
En liefde, dat was een relatie.
Dat moest van buiten komen.
Toen wilde hij wel bekeken worden en werden de muren ineens een kerker voor hem.
woensdag 22 augustus 2012
Laten we vuurtje stoken
Vorige week zat ik, puffend in de zomerhitte, in mijn stoel op het achterpad, toen mijn oog een buizerd zag, hoog boven ons, vrij en verheven glijdend op een warme luchtstroom. Zonder kennelijke inspanning. Hoewel hij traag en zonder vleugelslag geen snelheid leek te hebben, en mijn fototoestel naast mij lag, kon ik slechts vier keer knippen, toen was hij verdwenen achter de dakgoot. Voor ik opgestaan was en de hoek omkeek, waar hij gebleven zou kunnen zijn, was hij al te ver voor het bereik van mijn camera.
Kijk, dat verlang ik ook wel eens. Hoog verheven boven alle aards gewriemel en geneuzel, glijdend vanaf grote hoogte, de aarde van en afstandje bestuderen in al haar onderlinge verbanden, structuren ontdekken, en ondertussen toch ook oog houden op de kleinste details, omdat daar kostelijk voedsel verstopt kan zitten wachten op ontdekking. Te vaak weten te weinig mensen van een heel klein beetje alles en te veel mensen van te veel dingen maar een beetje.
Ander voorbeeld. Ik kan onder de indruk raken van een indringend schilderij of een uniek, meeslepend stuk muziek. Dat kan somber of verlangend zijn, maar ook vrolijk of uitbundig. Omdat ik zelf muziek maak, omdat ik in vroeger dagen zelf betekend en geschilderd heb, weet ik hoe moeilijk is om iets na te tekenen of schilderen, of bestaande muziek na te spelen, zelfs al heb je de muziekakkoorden en noten voor je staan. Laat staan om zelf iets origineels te maken en ook nog eens zelf uit te drukken met gevoel en passie. Als totaalconcept, maar ook tot in alle details uitgewerkt. Van idee, naar concept, naar uitwerking, naar perfecte uitvoering of uitdrukking, dat is een lange, moeilijke, hobbelige, vaak doodlopende weg, waar buitenstaanders geen weet van hebben. Maar perfectie is nog geen garantie voor succes. En succes is niet gelijk aan geraakt worden, door zo'n stuk muziek, door een schilderij. Die herkenning, dat in je hart voelen, dat is het doel van het maken van muziek of welke uiting dan ook in woord of beeld.
Er zitten dromen verborgen in de hoofden en harten van sommige mensen, misschien wel in iedereen, een diep verlangen tot onsterfelijk zijn, om iets te maken, na te laten, tot stand te brengen wat ook werkelijk stand houdt. Een persoonlijke voetafdruk. Een onuitwisbare indruk. Onvergetelijke herinneringen. Een indrukwekkend levensboek.
Kijk, dat verlang ik ook wel eens. Hoog verheven boven alle aards gewriemel en geneuzel, glijdend vanaf grote hoogte, de aarde van en afstandje bestuderen in al haar onderlinge verbanden, structuren ontdekken, en ondertussen toch ook oog houden op de kleinste details, omdat daar kostelijk voedsel verstopt kan zitten wachten op ontdekking. Te vaak weten te weinig mensen van een heel klein beetje alles en te veel mensen van te veel dingen maar een beetje.
Ander voorbeeld. Ik kan onder de indruk raken van een indringend schilderij of een uniek, meeslepend stuk muziek. Dat kan somber of verlangend zijn, maar ook vrolijk of uitbundig. Omdat ik zelf muziek maak, omdat ik in vroeger dagen zelf betekend en geschilderd heb, weet ik hoe moeilijk is om iets na te tekenen of schilderen, of bestaande muziek na te spelen, zelfs al heb je de muziekakkoorden en noten voor je staan. Laat staan om zelf iets origineels te maken en ook nog eens zelf uit te drukken met gevoel en passie. Als totaalconcept, maar ook tot in alle details uitgewerkt. Van idee, naar concept, naar uitwerking, naar perfecte uitvoering of uitdrukking, dat is een lange, moeilijke, hobbelige, vaak doodlopende weg, waar buitenstaanders geen weet van hebben. Maar perfectie is nog geen garantie voor succes. En succes is niet gelijk aan geraakt worden, door zo'n stuk muziek, door een schilderij. Die herkenning, dat in je hart voelen, dat is het doel van het maken van muziek of welke uiting dan ook in woord of beeld.
Er zitten dromen verborgen in de hoofden en harten van sommige mensen, misschien wel in iedereen, een diep verlangen tot onsterfelijk zijn, om iets te maken, na te laten, tot stand te brengen wat ook werkelijk stand houdt. Een persoonlijke voetafdruk. Een onuitwisbare indruk. Onvergetelijke herinneringen. Een indrukwekkend levensboek.
donderdag 14 juni 2012
Abonneren op:
Posts (Atom)