Wonderful colorful sunrise on Saturday

Wonderlijk mooi

(Overdenking bij de bijeenkomst van de Week van gebed)

Sommige mensen hebben  een nogal uit de hand gelopen hobby.

Ik heb dat met fotografie. Met name natuurfotografie.

Zonsondergangen, zonsopkomsten, landschappen, paddenstoelen, vogels, vlinders, libellen.

Hoe meer foto’s je neemt, hoe anders  je gaat kijken.

Hoe beter je ook gaat kijken.

Altijd alert, waakzaam, altijd de camera direct bij de hand.

En hoe meer je kijkt, ziet, vastlegt, hoe meer de bewondering toeneemt voor de natuur.

In al zijn verscheidenheid. Altijd anders, altijd wel iets te ontdekken.

Maar je krijgt ook meer bewondering voor de grote Maker van die natuur, de Bedenker, met hoofdletters.

Wat een oog voor detail, wat een kleuren, wat een soortenrijkdom,  wat een diversiteit.

Want er is niet één vogelsoort, maar er zijn vele variaties. Niet één libelle, maar vele varianten aan vorm, kleur en grootte. Vele vlinders, fragiel, breekbaar, maar fladderend in al hun kleurenpracht.

En het licht aan de lucht, de kleuren zijn altijd weer verschillend, aan de randen van de dag.

Mooi is dat hè?

Dat je anders gaat kijken naar je omgeving, als je de link legt naar de Oorsprong ervan.

Gemaakt, bewust.

Bedoeld. Bedacht.

Uit niets geworden.  Tot aanzijn gekomen. Ieder naar zijn aard.

Wonderlijk mooi heeft God het bedacht.

Wonderlijk mooi heeft God het gemaakt.

Wonderlijke webwereld

Wonderlijke schimmelwereld - zeldzame soort?

De paddenstoelenwereld is een wonderlijke schimmelverzameling, een zwammenoase van jewelste. En ik heb al veel soorten gezien, vooral dit jaar en de meeste daarvan zelfs dicht bij huis. 

Maar dit exemplaar kan ik echt niet thuisbrengen. Zelfs de hele soortenbank doorgeworsteld met bijna negenhonderd verschillende typen, maar ik kom hem nergens tegen.

Vreemd kronkelig, lange stelen, maar geen echte hoed, althans, die lijkt als het ware weer dicht te groeien, naar elkaar toe, tot één grote klont. Een prachtige structuur en een vrij aparte kleur.

Zou het een zeldzame soort zijn? Kan iemand me helpen? Heeft er iemand verstand van? Ik hoor het graag. 

Wonderlijk licht

Na de laatste druppels van de onverwachte en vrij langdurige regenbui, zaterdagmiddag nog maar even op de fiets gestapt om een frisse neus te halen, maar ook om te genieten van het toch wel erg wonderlijk licht in de atmosfeer. Een na-ijlende dreiging en het zichtbare gevecht tussen dartelende wolken en het licht dat door wilde breken, leverde een vrij spectaculaire sfeer op.

Het valt niet altijd mee om dat ook in beelden zichtbaar te maken. Sfeer kun je niet altijd 'vangen'. Het moeilijkste is voor mij altijd weer om te kiezen welke foto's je plaatsen moet. Alles kan niet, dat is duidelijk, daarvoor knip ik iets te enthousiast ... Maar er is altijd zo veel moois om te zien en dat wil je ook graag láten zien. Weg laten kan dan best een worsteling zijn. 

Daarom toch maar een wat ruimere selectie deze keer. Want het was toch een beetje mysterieus licht. Waar of niet?

Wonderlijke wolk

Onmogelijkheden

Soms zie je het in de natuur. 

Waar je elke dag langskomt. 

Wordt je aandacht getrokken. 

Valt het op. 

Komt het binnen.

Een rubberen afwateringspijp. Ligt er al heel lang, te midden van groen van gras en planten, te midden van de kleuren van het landschap en de bloemen. Bijna één met de omringende natuur.

We kennen die gelijkenis van het zaad, wat niet landt in de grond, maar op de harde rots, op de platgetreden paden of te midden van overwoekerend onkruid.

Maar hier zien we het omgekeerde. Zaad dat zich hecht aan tegennatuurlijkheid. Rubber. Kunststof. Onvruchtbare bodem. 

Zou je denken.

Maar met geduld, met regen, met het licht van de zon, tussen de luwte van twee treurwilgen, na lang wachten, is er iets tevoorschijn gekomen. 

Leven uit dood.

Natuur op tegennatuurlijkheid.

Mogelijkheid op onmogelijkheid.

Het wonder van het schijnbaar gewone.

Taaie teerheid.

Mijn Wonderlijke Tuintje

Soms.
Soms ben ik er even niet.
Niet aanspreekbaar.
Ver weg.
En toch dichtbij.
Dan zit ik in mijn wonderlijke Tuintje.

Want daar is de laatste Tijd veel moois gezaaid door het fonkelende Licht van Inspiratie.
Idee voor Idee dwarrelt vanuit de ongrijpbare hoogte, neigt ter aarde, wordt gedompeld in het dagelijks leven.
Niet alles tegelijk, maar stuk voor stuk.
Het heeft Aandacht nodig en Ontvankelijkheid, om te worden opgemerkt.
De Groei is niet te voorspellen of te voorzien en onttrekt zich grotendeels aan het oog.
Onder de Grond van de Werkelijkheid, in het onzichtbare Land van Dromen en Fantasie.
De Vrucht is nooit zeker, staat nooit vast.
De Kleur van Liefde legt zich verrassend vaak anders over het zichtbare, dan ik ooit zelf had kunnen bedenken.

Soms mag ik het begieten met Tranen van Ervaring en een Zegenbui aan Woorden, en stolt het Vluchtige Schone in Vaste Vorm.
Wordt het Herkenbaar.
Eerlijk.
Dieper dan ik bedenken kon.

Laten we vuurtje stoken

Vorige week zat ik, puffend in de zomerhitte, in mijn stoel op het achterpad, toen mijn oog een buizerd zag, hoog boven ons, vrij en verheven glijdend op een warme luchtstroom. Zonder kennelijke inspanning. Hoewel hij traag en zonder vleugelslag geen snelheid leek te hebben, en mijn fototoestel naast mij lag, kon ik slechts vier keer knippen, toen was hij verdwenen achter de dakgoot. Voor ik opgestaan was en de hoek omkeek, waar hij gebleven zou kunnen zijn, was hij al te ver voor het bereik van mijn camera.

Kijk, dat verlang ik ook wel eens. Hoog verheven boven alle aards gewriemel en geneuzel, glijdend vanaf grote hoogte, de aarde van en afstandje bestuderen in al haar onderlinge verbanden, structuren ontdekken, en ondertussen toch ook oog houden op de kleinste details, omdat daar kostelijk voedsel verstopt kan zitten wachten op ontdekking. Te vaak weten te weinig mensen van een heel klein beetje alles en te veel mensen van te veel dingen maar een beetje.

Ander voorbeeld. Ik kan onder de indruk raken van een indringend schilderij of een uniek, meeslepend stuk muziek. Dat kan somber of verlangend zijn, maar ook vrolijk of uitbundig. Omdat ik zelf muziek maak, omdat ik in vroeger dagen zelf betekend en geschilderd heb, weet ik hoe moeilijk is om iets na te tekenen of schilderen, of bestaande muziek na te spelen, zelfs al heb je de muziekakkoorden en noten voor je staan. Laat staan om zelf iets origineels te maken en ook nog eens zelf uit te drukken met gevoel en passie. Als totaalconcept, maar ook tot in alle details uitgewerkt. Van idee, naar concept, naar uitwerking, naar perfecte uitvoering of uitdrukking, dat is een lange, moeilijke, hobbelige, vaak doodlopende weg, waar buitenstaanders geen weet van hebben. Maar perfectie is nog geen garantie voor succes. En succes is niet gelijk aan geraakt worden, door zo'n stuk muziek, door een schilderij. Die herkenning, dat in je hart voelen, dat is het doel van het maken van muziek of welke uiting dan ook in woord of beeld.

Er zitten dromen verborgen in de hoofden en harten van sommige mensen, misschien wel in iedereen, een diep verlangen tot onsterfelijk zijn, om iets te maken, na te laten, tot stand te brengen wat ook werkelijk stand houdt. Een persoonlijke voetafdruk. Een onuitwisbare indruk. Onvergetelijke herinneringen. Een indrukwekkend levensboek.

Wonderlijk

'Zou voor de Heer iets te wonderlijk zijn?', het is de titel van een kinderliedje van Elly en Rikkert. Een eenvoudige vraag. Je hoort het een kind vragen, in overgave zingen. Hij gelooft dat God alles kan. Simpel. Geen discussie mogelijk.

Zit je in het donker? Jezus zal er zijn. Is je hart vol zonde? Jezus maakt het rein.

Zou voor de Heer iets te wonderlijk zijn?

Kijk je weer zo somber, Jezus maakt je blij. Zit je vastgebonden. Jezus maakt je vrij

Zou voor de Heer iets te wonderlijk zijn?

Dan wordt alles anders, kan je zoveel meer. Kijk eens wat je aandurft, samen met de Heer

Zou voor de Heer iets te wonderlijk zijn?

Geloven wij het ook? Of zijn we zo geconditioneerd, zo afgericht, zo vastgeroest, zo kleingelovig, dat we ons in alle omstandigheden neerleggen bij de bestaande situatie? De status quo. Het lot. Alles is vastgelegd. Karma. Noodlot.

Of verdwalen in het tegenovergestelde en volgen we daarom cursussen over geloven in jezelf? Positief denken. Bidden we het gebed van Jabes om een rijke zegen? Zoeken we in alle onzin naar een spoortje zin? Negeren we mensen om engelen te zoeken, zoeken we het goddelijke in materie, maken we van geld ons geluk, en ruilen we liefde in voor kille sex?

In ieder geval.

De wereld lijkt vastgeroest in bepaalde patronen. Groepen staan tegenover elkaar met verschillende denkwijzen, strategieën of aanvalsplannen en zullen het nooit eens worden. Zelfs het Nederlandse poldermodel lijkt uitgewerkt. De glans is er af. Het is onmogelijk gebleken de crisis af te wenden met alle mogelijk middelen. En de morele crisis is al te ver doorgesijpeld om het tijd te keren. Zelfs de bewustzijnspoging van Jan-Peter Balkenende voor een herstel van normen en waarden, lijkt al lang en breed te zijn vergeten, sterker nog, het heeft eerder averechts gewerkt. De korte lontjes zijn openbaar en ongeremd geworden. Decadentie is de nieuwe norm, want er is geen norm meer.