Durf je?
Met open ogen?
Rechtstreeks?
Direct?
Waarom aarzel je?
Is het eng?
Schaam je je?
Voor jezelf?
Nee, toch zeker ...?
Durf maar te kijken.
Stap over de drempel van je eigen aarzeling.
Ga zitten, kijk in die spiegel van je ziel, staar in de diepte van je eigen ogen.
De spiegel van morgen.
De spiegel van nu.
Laat jezelf doordrongen worden van jezelf.
Concentreer je.
Kijk.
Niet intens, niet te hardnekkig, niet te nadrukkelijk, niet te fanatiek.
Nee, gewoon losjes, ontspannen.
Observeer.
Neem waar.
Wacht.
Wacht tot de wereld om je heen schemerig wordt.
En alleen die ogen overblijven.
Probeer te omschrijven wat je ziet, in gedachten.
Laat je niet afleiden door andere impulsen.
Zie de kleuren, het wit, je iris, je pupil.
Links en rechts.
De wenkbrauwen.
Laat je verleden toe, kruip in je eigen huid.
Blijven kijken.
Laat het komen, zacht, omfloerst en van een gepaste afstand.
Durf je verder terug?
Mooie en warme herinneringen, uit je kinderjaren.
Het weer zo zonnig, de tijd zo tastbaar traag.
Maar ook de pijnlijke momenten.
De schrikmomenten.
De trauma's, van school wellicht, van zogenaamde vrienden.
Laat het toe, laat het komen, kijk er naar.
Voel de tranen branden.
Erken je gevoelens, van toen, van nu.
Duik terug, langzaam, voorzichtig, in de binnenwereld van je eigen fantasie.
Van de dromen, die je droomde.
Van de boeken, die je las.
Van het verlangen dat groeide.
Van de moeilijke vragen, waar geen antwoord op kwam.
Ga terug in de tijd, voel je geborgen, gekoesterd, geliefd.
