Frozen morninglight

Schok

Gisterenmorgen werd er bij ons in de kerk, aan het begin van de dienst, als eerste item bij het rijtje afkondigingen, een korte mededeling gedaan. Een jongen van twintig jaar was vrijdagavond door suïcide om het leven gekomen.

Schok.

Ontroering.

Fluisteringen door de banken.

Waardoor je de rest van de mededelingen niet eens meer hoort of in je opneemt. 

Waardoor alles wat nog volgt als een schrijnend, nutteloos ritueel ervaren wordt.

Het gaat hier om een leven. 

Een mens. 

Een kind nog eigenlijk.

Het gaat hier om de eindigheid van het bestaan.

Maar het gaat ook nog om een vrijwillig gekozen dood.

Doelbewust.

Maar hoogstwaarschijnlijk door de nood gedreven.

Triest einde, leven gebroken in de knop, nog voor het tot volle bloei kon komen.

Heftig, heel aangrijpend, om te horen al, laat staan om het als familie van dichtbij mee te moeten maken.

Ik ken de persoon in kwestie niet van dichtbij. Wil ook niet alle details weten van hoe en wat er precies is gebeurd en wat er aan vooraf gegaan is. 

Maar ik herken uit eigen ervaring de pijn en het diepe verdriet die op zo'n dag uit het niets op je afkomen en je wereld en je leven stil zetten.

De tijd stil zetten.

Van het ene op het andere moment.

Alles houdt de adem in.

Verdriet scheurt door je ziel.

Pijn van voelen gaat door heel je lichaam.

Tranen die opwellen, ongecontroleerd, niet tegen te houden.

Jouw breekbare liefde

als het leven

zich neerlegt

in stilte en weemoed

raak mij dan aan

met eerbied

en wijsheid

en steek mijn hart

in vuur en vlam

vul mijn stilte

schep mij ruimte

leer mij 

geduldig luisteren

laat het zachtjes 

zoete woorden

regenen

laat het wonder

van tere inspiratie

in mijn binnenste

langzaam bloeien

en strooi op mij

de luchtige zegen

van scheppende kracht

wakend droom ik

slapend wacht ik

Stilte geven aan de woorden

vaak 

geven wij

de stilte

woorden

om zo te benoemen

wat waarde heeft

in onze gedachten

brengen wij

het verleden

in herinnering

boetseren

onze dromen

voor de toekomst

beschrijven

het nu

met lange zinnen

om zekerheid

te zoeken

voor moeilijke vragen

of lastige keuzes

Leven is niet blanco

Wat nou, als wij niet dag voor dag naar de toekomst toe zouden leven, onthuld in een steeds maar voortgaand 'zijn', verglijdend mettertijd?

Maar als het verleden juist steeds dichterbij komt, wij terugtreden over de reeds gelopen paden, omdat wij de toekomst van ons wegschuiven, weg zouden willen lopen voor dat wat wellicht zal komen aan de ons verontrustende of niet langer te overziene mogelijkheden en opties? En wij daarom een terugtrekkende beweging zouden maken, op weg naar ons eigen geboortekanaal?

Wat nou, als de ongewisse dag van morgen, plaats maakt voor achteruitlopen naar gisteren, alles wat al bekend en beleefd is, opnieuw onder ogen komen, doormaken, ondergaan? En het volgeschreven blad van ons leven, langzaam wordt uitgewust, meer en meer blanco wordt en onbeschreven?

Tot het uiteindelijk leeg is geworden, wit wordt van onschuld en ervaring, onbevlekt en niet geleefd?

Wat dan?
Als dat kan?
Als het zo is?

Als we het niet hebben gezien, niet hebben opgemerkt, dat ons leven klakkeloos vergleden is, weggesijpeld tussen het zand van tijdelijkheid en vervluchtigd tot minder dan de waterdamp in een wolk van onzichtbaarheid?

Teruggekropen in onze schulp ....

Wat zal er dan wachten, voor het niets, voor het zwarte gat?
Waar zullen we dan zijn?
Wat zal er dan nog komen?
Of is er dan alleen maar niets?

Een vacuum van niet weten, actieloosheid, nihilisme, een lege, koude hemel, een witte wereld van ongereptheid?

Zou het kunnen?

Spelen met licht

Sneeuwkristallen

Spelen in de sneeuw

Vanmiddag na een zeer intensieve week toch uiteindelijk, om half vier nog even de tijd genomen om een eind te gaan wandelen. Spelen in de sneeuw. Schitterend weer. Zeer fotogenieke plaatjes met de kale bomen, de besneeuwde weilanden en aan het eind van de middag ook nog een mooie zonsondergang.

Wel weer erg veel foto's gemaakt, dus die zal ik een aantal posten splitsen. Straks nog een uitgebreide zonsondergangreportage. Spelen met het licht.

Nu een aantal foto's van o zo bekend plekjes, waar ik regelmatig wandel, maar die door de sneeuw toch een heel ander aanzien kregen. Van de Tiendweg, die bijna begint bij mij thuis, tot aan de Zijdebrug, en weer terug.

Lunchen in het zonnetje

Ontwakend licht en versgevallen sneeuw