donderdag 14 maart 2013
Bevroren tranen
Ik schreef er eerder over, over een treurwilg die stil staat te treuren in de regen van droefheid.
Vandaag zag ik hetzelfde wonderlijke verschijnsel, maar in een andere vorm. Het vocht van verdriet dat zich door een open kanaal door de boom, druppel voor druppel een weg zocht, werd door de nachtelijke vrieskou een echte ijspegel. Opgesloten gevoel. Gestold heimwee. En de ijspegel, die zich traag en bedachtzaam aan het grofbonkige uiterlijk, de stoere buitenkant, hechte.
Gegroeid in het donker. Gevormd in het duister.
Vandaag zag ik hetzelfde wonderlijke verschijnsel, maar in een andere vorm. Het vocht van verdriet dat zich door een open kanaal door de boom, druppel voor druppel een weg zocht, werd door de nachtelijke vrieskou een echte ijspegel. Opgesloten gevoel. Gestold heimwee. En de ijspegel, die zich traag en bedachtzaam aan het grofbonkige uiterlijk, de stoere buitenkant, hechte.
Gegroeid in het donker. Gevormd in het duister.
woensdag 13 maart 2013
Biddag
Heer
vandaag
wil ik bidden
om woorden
voor dat
wat te lang
werd verzwegen
voor heilige
verontwaardiging
en de moed
om prikkelende vragen
te durven stellen
wil ik spreken
met nadruk
om de stilte
te vangen
wil ik bidden
om rust
midden in de drukte
van alle dag
wil ik
dichte deuren
openen
om dicht
bij te komen
waar afstand was
wil ik geduldig
leren wachten
op beweging
van de wind
om aangeraakt
en bewogen
te worden
wil ik
vangen
om te delen
zaaien
om te geven
dinsdag 12 maart 2013
zondag 10 maart 2013
Verborgen echo's
Soms leef je het leven ongemerkt en onbewust van diepere levensvragen, omdat het te gevuld, te chaotisch, te adembenemend is. Je wordt nadrukkelijk bezig gehouden. Of je bent het zelf die diep wegduikt in op zich goede zaken en activiteiten. Die alle aandacht opslokken. Alle reflectie blokkeren. Die je geen gelegenheid bieden om even stil te staan, adem te halen en een ogenblik te verinnerlijken. Soms snak je ondertussen ongemakkelijk naar stilte. En ontloop je het tegelijkertijd.
Soms leef je je leven als vanzelfsprekend, accepteer je de dingen die je ziet als al het belangrijke wat voorhanden is, ga je er vanuit dat het normaal is dat je lichaam blijft functioneren, dat alles elke dag doorgaat, dat het licht schijnt. Elke hartslag klopt, elke ademteug vanzelf gaat, vluchtig het lichaam in en uit, de atmosfeer uit en in.
Soms lees je al het nieuws wat zich aan je geest voorschotelt, duik je in verhalen en wetenswaardigheden, blijf je nieuwe dingen ontdekken, die de moeite van het lezen waard zijn. Soms is er geen eind aan ontdekkingen en onthullingen. Is schoonheid en waarheid en werkelijkheid een bord vol juwelen en edelstenen die zich voor je neus bevinden, brokjes licht en diepe verzinsels en reflecties ervaring. Geen einde aan diepte, geen grens aan de hemel.
Maar soms hapert het leven even. Of je lichaam. Of staat de trein stil. Blijft het lang donker. Moet je ergens tergend lang op wachten. Hecht zich zomaar verdriet of teleurstelling aan je gevoel. Ga je alles om je heen met andere ogen bekijken. Soms vind je een verwarrende vraag tussen alle antwoorden in de encyclopedie van maakbaarheid en wetenschappelijke vergezichten. Soms fluistert het leven even achteloos over de dood. Raakt een lied zomaar je hart. Merk je dat je iemand vergeten bent te bezoeken. Besef je ineens dat je vergeten bent om lief te hebben wat zo dichtbij was.
Soms leef je je leven als vanzelfsprekend, accepteer je de dingen die je ziet als al het belangrijke wat voorhanden is, ga je er vanuit dat het normaal is dat je lichaam blijft functioneren, dat alles elke dag doorgaat, dat het licht schijnt. Elke hartslag klopt, elke ademteug vanzelf gaat, vluchtig het lichaam in en uit, de atmosfeer uit en in.
Soms lees je al het nieuws wat zich aan je geest voorschotelt, duik je in verhalen en wetenswaardigheden, blijf je nieuwe dingen ontdekken, die de moeite van het lezen waard zijn. Soms is er geen eind aan ontdekkingen en onthullingen. Is schoonheid en waarheid en werkelijkheid een bord vol juwelen en edelstenen die zich voor je neus bevinden, brokjes licht en diepe verzinsels en reflecties ervaring. Geen einde aan diepte, geen grens aan de hemel.
Maar soms hapert het leven even. Of je lichaam. Of staat de trein stil. Blijft het lang donker. Moet je ergens tergend lang op wachten. Hecht zich zomaar verdriet of teleurstelling aan je gevoel. Ga je alles om je heen met andere ogen bekijken. Soms vind je een verwarrende vraag tussen alle antwoorden in de encyclopedie van maakbaarheid en wetenschappelijke vergezichten. Soms fluistert het leven even achteloos over de dood. Raakt een lied zomaar je hart. Merk je dat je iemand vergeten bent te bezoeken. Besef je ineens dat je vergeten bent om lief te hebben wat zo dichtbij was.
Abonneren op:
Posts (Atom)