Soms.
Soms ben ik er even niet.
Niet aanspreekbaar.
Ver weg.
En toch dichtbij.
Dan zit ik in mijn wonderlijke Tuintje.
Want daar is de laatste Tijd veel moois gezaaid door het fonkelende Licht van Inspiratie.
Idee voor Idee dwarrelt vanuit de ongrijpbare hoogte, neigt ter aarde, wordt gedompeld in het dagelijks leven.
Niet alles tegelijk, maar stuk voor stuk.
Het heeft Aandacht nodig en Ontvankelijkheid, om te worden opgemerkt.
De Groei is niet te voorspellen of te voorzien en onttrekt zich grotendeels aan het oog.
Onder de Grond van de Werkelijkheid, in het onzichtbare Land van Dromen en Fantasie.
De Vrucht is nooit zeker, staat nooit vast.
De Kleur van Liefde legt zich verrassend vaak anders over het zichtbare, dan ik ooit zelf had kunnen bedenken.
Soms mag ik het begieten met Tranen van Ervaring en een Zegenbui aan Woorden, en stolt het Vluchtige Schone in Vaste Vorm.
Wordt het Herkenbaar.
Eerlijk.
Dieper dan ik bedenken kon.
