aren't we all
a lonely tree
in a desperate landscape
our roots
in the past
of the path
we went
zondag 6 januari 2013
zaterdag 5 januari 2013
It took me a while ...
Winter. Wat voor beeld hebben we daar bij? Sneeuw en ijs toch. Pret. Romantiek. Lekker binnen opwarmen na een lange tocht door een betoverd landschap.
Maar vanmiddag zag ik een ander beeld voor me en om me heen, tijdens een wandeling door het vlakke polderlandschap in een gedeelte van de Alblasserwaard.
Kale, kleurloze, drassige weilanden.
Eenzame bomen, met naar de hemel reikende takken.
Alle bladeren gevallen.
Alle bloemen verdwenen.
Mist en grijsheid.
Geen vlinders of libellen meer te vinden.
Zelfs de vogels hadden zich verstopt.
Op de duizenden ganzen na, maar zelfs die waren stil.
Alle kleur weggetrokken uit het landschap.
Een gure wind.
Stilte.
Geen zuivere, indrukwekkende stilte.
Maar een vochtige, narrige, benauwende stilte.
De zomer echt voorbij.
De zomer van zon en kleur en wolken en blauwe hemel, van bloei en groei, van groen en schoonheid, van vrolijke mensen, wandelend, fietsend.
Niets.
Geen mens te ontdekken.
Geen kleur te ontwaren.
Dor en doods het landschap.
Kaal.
Naakt.
Ontdaan van alle franje.
Overleven, daar draait het om voor de weinige dieren die er te zien waren.
De enkele vogel, de paar schapen, de koningsreigers, de buizerd.
Hier en daar wat pimpelmezen.
De waterkippen en de eenden.
De vele ganzen.
Stil zaten ze.
Verdwaasd.
Ineengedoken.
Saai.
Stil.
Te wachten. Maar waarop? De zomer? Dat duurt nog zo lang, zelfs de winter moet nog echt beginnen ...
Maar vanmiddag zag ik een ander beeld voor me en om me heen, tijdens een wandeling door het vlakke polderlandschap in een gedeelte van de Alblasserwaard.
Kale, kleurloze, drassige weilanden.
Eenzame bomen, met naar de hemel reikende takken.
Alle bladeren gevallen.
Alle bloemen verdwenen.
Mist en grijsheid.
Geen vlinders of libellen meer te vinden.
Zelfs de vogels hadden zich verstopt.
Op de duizenden ganzen na, maar zelfs die waren stil.
Alle kleur weggetrokken uit het landschap.
Een gure wind.
Stilte.
Geen zuivere, indrukwekkende stilte.
Maar een vochtige, narrige, benauwende stilte.
De zomer echt voorbij.
De zomer van zon en kleur en wolken en blauwe hemel, van bloei en groei, van groen en schoonheid, van vrolijke mensen, wandelend, fietsend.
Niets.
Geen mens te ontdekken.
Geen kleur te ontwaren.
Dor en doods het landschap.
Kaal.
Naakt.
Ontdaan van alle franje.
Overleven, daar draait het om voor de weinige dieren die er te zien waren.
De enkele vogel, de paar schapen, de koningsreigers, de buizerd.
Hier en daar wat pimpelmezen.
De waterkippen en de eenden.
De vele ganzen.
Stil zaten ze.
Verdwaasd.
Ineengedoken.
Saai.
Stil.
Te wachten. Maar waarop? De zomer? Dat duurt nog zo lang, zelfs de winter moet nog echt beginnen ...
Als alles te veel is ...
Als ik niet alle bergen kan beklimmen.
Niet alle paden af kan gaan.
Niet alle nieuws kan lezen.
Niet alle moois ontwaren en genieten kan.
Niet alles proeven en ondergaan wat maar te wensen is.
Niet bij kan houden wat er allemaal gebeurt.
Niet alle vriendschappen kan onderhouden.
Niet al het overmatig interessants kan lezen.
Niet alle waarheid tot mij nemen kan.
Laat staan begrijpen wat ik niet begrijpen kan.
Niet alle schoonheid kan ontdekken.
Niet alle knopen kan ontwarren.
Niet ver van huis de rust kan vinden.
Als mijn jaren en mijn dagen niet voldoende kunnen zijn om alles tot mij te kunnen nemen.
Als mijn geest nooit groot genoeg zal zijn om alles te kunnen bevatten en bewaren, op te slaan als herinneringen, wijsheid en waarheid.
Als alle woorden niet kunnen bevatten wat ik weten wil.
Als er teveel onbevattelijks is.
Als er een grens is aan mijn kunnen en kennen, meten en weten, vastleggen en vasthouden.
Misschien.
Wellicht.
Niet alle paden af kan gaan.
Niet alle nieuws kan lezen.
Niet alle moois ontwaren en genieten kan.
Niet alles proeven en ondergaan wat maar te wensen is.
Niet bij kan houden wat er allemaal gebeurt.
Niet alle vriendschappen kan onderhouden.
Niet al het overmatig interessants kan lezen.
Niet alle waarheid tot mij nemen kan.
Laat staan begrijpen wat ik niet begrijpen kan.
Niet alle schoonheid kan ontdekken.
Niet alle knopen kan ontwarren.
Niet ver van huis de rust kan vinden.
Als mijn jaren en mijn dagen niet voldoende kunnen zijn om alles tot mij te kunnen nemen.
Als mijn geest nooit groot genoeg zal zijn om alles te kunnen bevatten en bewaren, op te slaan als herinneringen, wijsheid en waarheid.
Als alle woorden niet kunnen bevatten wat ik weten wil.
Als er teveel onbevattelijks is.
Als er een grens is aan mijn kunnen en kennen, meten en weten, vastleggen en vasthouden.
Misschien.
Wellicht.
Waar bleef je zolang?
Waar bleef je zo lang?
Waar ben je geweest?
Wat ben je stil?
Is er wat?
Mag ik wat vragen?
Wil je even luisteren?
Moet ik me zorgen maken?
Wat is er dat je doet zwijgen?
Waar kom je vandaan, zo ver, zo lang geleden?
Wat staan je ogen droevig?
Wat ben je afwezig?
Ben je er wel?
Hoor je wat ik zeg?
Is er iets gebeurd?
Heb ik iets gezegd wat je pijn gedaan heeft?
Waarom blijf je daar staan?
Waar ga je naar toe?
Wil je weer terug naar waar je vandaan kwam?
Wat was daar?
Wie was daar?
Waar ben je geweest?
Wat ben je stil?
Is er wat?
Mag ik wat vragen?
Wil je even luisteren?
Moet ik me zorgen maken?
Wat is er dat je doet zwijgen?
Waar kom je vandaan, zo ver, zo lang geleden?
Wat staan je ogen droevig?
Wat ben je afwezig?
Ben je er wel?
Hoor je wat ik zeg?
Is er iets gebeurd?
Heb ik iets gezegd wat je pijn gedaan heeft?
Waarom blijf je daar staan?
Waar ga je naar toe?
Wil je weer terug naar waar je vandaan kwam?
Wat was daar?
Wie was daar?
vrijdag 4 januari 2013
A tiny blessing
I want
to send
a tiny blessing
with a little whisper
on a journey
around
the world
like a white cloud
in the dark night
driven
by the wind
of my breath
out my heart
full of many
unanswered questions
I want to let
one tiny answer
free
searching
for the lonely heart
of a sad mother
a crying child
or maybe
even a father
in desperate need
of love
donderdag 3 januari 2013
Nooit tekort
als
het brood
van liefde
wordt gebroken
en gedeeld
blijft er
altijd
over
als
uit mededogen
met de ander
je laatste restje
olie
vol vertrouwen
wordt geschonken
kom je
nooit
tekort
(N.a.v. Matth. 14 : 13-21 en 1 Kon. 17 : 8-16)
dinsdag 1 januari 2013
Ik wens je ...
Ik wens je het licht van elke dag, om de nacht van gebroken dromen te kunnen verdragen.
Ik wens je een huis van stilte, om de drukte van de dag te kunnen ontvluchten.
Ik wens je een hart vol liefde, om uit te delen wat je hebt ontvangen.
Ik wens je hemels licht in je ogen, om hoop te ontdekken in gebroken glas.
Ik wens je tedere woorden, als brug tussen harten, als zaad voor de toekomst, als water in de woestijn.
Ik wens je gevoelige oren, om het geluid van de naderende toekomst met vreugde te kunnen begroeten.
Ik wens je warme herinneringen, als een foto-album voor dat wat ooit was.
Ik wens je een huis van stilte, om de drukte van de dag te kunnen ontvluchten.
Ik wens je een hart vol liefde, om uit te delen wat je hebt ontvangen.
Ik wens je hemels licht in je ogen, om hoop te ontdekken in gebroken glas.
Ik wens je tedere woorden, als brug tussen harten, als zaad voor de toekomst, als water in de woestijn.
Ik wens je gevoelige oren, om het geluid van de naderende toekomst met vreugde te kunnen begroeten.
Ik wens je warme herinneringen, als een foto-album voor dat wat ooit was.
Abonneren op:
Posts (Atom)